Deze website maakt gebruik van cookies om de website goed te laten functioneren en het gebruik van de website te kunnen analyseren.

Liedcultuur
In Renaissance en Barok werd veel en graag gezongen. De Renaissance kende een echte liedcultuur. In de heel vroege Renaissance was de meerstemmigheid daarbij nog eenvoudig. Veel harmonieën die ons als 21ste-eeuwse luisteraars bekend in de oren klinken, waren rond 1400 nog onbekend.  De meerstemmigheid ging uit van een - vaak bekende - melodie, waaromheen door enkele andere stemmen, al of niet instrumentaal, werd gevarieerd.

Bekende wijsjes
De harmonieën ontwikkelden zich steeds verder en de liederen kregen andere vormen, maar het zingen bleef populair. Meestal werden de verschillende partijen van een stuk gezongen en gespeeld door zangers en instrumentalisten die elkaar ondersteunden en afwisselden. Componisten maakten graag gebruik van de populariteit van een melodie, zodat er van sommige liederen verschillende meerstemmige versies bestaan. Het chanson Musiciens qui chantez à plaisir, dat het thema vormde van onze laatste concerten, is daarvan een voorbeeld.

Het geestelijke lied
Ook in de Barok bleef zingen een belangrijke uitdrukkingsvorm. Liederen werden aangewend ter lering en vermaak. Bijbelteksten en psalmen werden door verschillende componisten getoonzet en het is vaak verrassend om twee versies van een stuk te zingen en te spelen.

Wij genieten wekelijks van de weelde van liederen, chansons, motetten, psalmen, madrigalen en koralen die deze muzikaal zo vruchtbare periode heeft voortgebracht.